Werelderfgoed

Na het grootste deel van de dag op bussen door te brengen, in Hampi aangekomen, wat ooit een grotere stad geweest is dan het gezellige toeristische dorpje dat zich later rond de tempel en de ruines heeft ontwikkeld. 2 dagen tijd nodig gehad om de tempels op rechter- en linkeroever te gaan bekijken (die van de rechteroever vanop een afstandje want na een mooie maar lange vermoeiende warmte onder de middagzon zagen we klimmen ni meer zo zitten). Qua grootsheid kan er geen andere site tegenop en ook op vlak van schoonheid mag Hampi zeker gezien worden! En de ligging! 't Zal wel zijn omdat ik van rotsen houd, maar 't was prachtig. Daarna nog eens een dagje bus, dat zeer bemoedigend begon met een busstaking. En da hadden we pas door na 2u, toen de bus had moeten vertrekken. We vroegen ons al wel af hoe het kwam dat er zo weinig getoeterd werd, ondanks de drukte, maar door spelletjes te spelen op het perron hadden we niet in de gaten dat de bussen gewoon bleven staan. Na dat bewogen dagje (waar dus eerst weinig beweging in zat), in Badami geraakt. Alweer een prachtig gelegen stadje, tussen rode rotsen waarop een fort en enkele tempels. Knap! Of de tempels of de zichten nu het knapst waren...? Ook de kleurrijk geklede dames die aan 't wassen waren in de plaatselijke "watertank" stonden op da lijstje van schoonheden. De bende jonge mannen die ons op de foto wilden (ni gelukt!, of toch geen vooraanzicht) konden ni meedingen naar een plaatsje op die lijst. De laatste dag voor onze tocht richting kust, nog een werelderfgoedsite bezocht: Pattadakal. Minder groots maar toch wel weer een bezoekje waard, vooral omdat het weer om een heel andere stijl tempels ging, wat vooral in de daken zichtbaar was, die me wat deden denken aan Kajuraho. En dan, de nachtbus op naar Goa!