Les profiterolles sont finis

Poisson a la provencale, mousse au chocolat, croissants die echt naar croissants smaken... In Pondicherry beland. 't Was duidelijk dat de Fransen hier hebben gezeten (al kon mijn budget het spijtig genoeg ni aan om hier wijn bij 't eten te drinken), er werd zelfs Frans gesproken door sommige obers en hoteleigenaars en de politiemannen dragen rode kepi's. Enkele gezellige restaurantjes en een cafeetje waar je uren met een boek kan blijven zitten als 't regent, zonder dat iemand da raar vind. Heerlijk. Had ik effe nodig en ik was weer blij dat ik nog eens wa toeristen zag na een week met vooral de gebruikelijk vragen "Where do you come from? What's your 'good' name? Are you married?..." Het enige dat ontbrak, en wat ik wel verwacht had, was een strand waar ook iets te beleven viel. Jammer, maar helaas. 't Is 't laatste strand echter ni dat ik zie de komende maand. Weer wa langer bijven plakken dan verwacht, o.a. door een wijziging in het vertrekuur van de "half day tour" van het toeristenbureau (da was een 1/2u vervroegd met als gevolg dat ik daar te laat was en daar dan maar nog een dagje voor ben gebleven). Dat tripje begon met een bezoek aan het geweldige "water sports complex" wat een meer was waar je een kwartier met een motorbootje kon gaan rondvaren. Dat deed niemand natuurlijk, ik denk dat Indiers waterfietsjes leuker vinden (heb ik misschien al eens vermeld dat die op bijna elke, wat grotere, waterplas te vinden zijn en in de iets romantischere plekjes in de vorm van zwanen). Na een stop aan een Hanumanstandbeeld (da's de god met apenhoofd, maar deze had 5 hoofden van verschillende dieren), gingen we naar Auroville. Een soort commune waar mensen van 55 nationaliteiten de ideale plek hebben gevonden (of zoeken?) waar iedereen in harmonie kan samen leven naar de filosofie van "the Mother en Sri Aurobindo". Daar is in Pondicherry zelf ook een ashram van en ik ben dan toch eens binnen geweest ('k kan toch moeilijk 5 maanden in India rondlopen en gene ashram bezoeken?) Ik sliep trouwens zelfs in 1 van de ashram-guesthouses, maar daar was niks speciaals aan te merken, op een sluitingsuur en alcoholverbod na. 't Was daar zooo mooi (kamer met zeezicht en terras!) dat ik dat er graag bij nam. Als ik de in lange blauwe jurken rondlopende vrouwen die aankwame de laatste dag dat ik er was eerder had gezien, had ik waarschijnlijk wel mijn bedenkingen gehad. De meditatieruimte van Auroville krijg je langs binnen enkel op video te zien (een spierwitte ruimte met een kristal in), maar is toch de attractie van de "stad". Welomschreven door de planet als "iets tussen een gigantisch gouden golfbal en een NASA-project". Speciaal genoeg om er een dagje langer voor te blijven. Na 4 dagen vond ik het toch tijd om naar Chennai door te reizen en eens te beslissen of ik nu wel of ni naar de Andamaneilanden wou.