Pistolekes en Portugese wijn!

Panaji (of Panjim), de hoofdstad van de kleinste provincie van India was alweer verbazingwekkend onindisch. Rustig, weinig getoeter (weet ni of ik al vermeld heb dat er abnormaal veel getoeterd wordt in de meeste steden? En dat auto's geen zijspiegels hebben, of ingeklapte, omdat ze ze er anders zouden afrijden, zo dicht dat die bij elkaar komen!) en sommige chauffeurs gaven voetgangers zelfs voorrang! De stad was ook piepklein, je kon alle bezienswaardigheden te voet doen, maar da waren er dan ook ni veel. De eerste dag heb ik wa rondgehangen en bijgeslapen want op een nachtbus word je wel eens wakker door de staat van de wegen (leve de trein!). Da rondlopen was trouwens ni altijd even makkelijk want de plannetjes zijn hier een ramp! Op de kaartjes in de lonely planet staan er altijd te weinig straten (maar wel correct) maar dan koop ik er soms eentje in de toeristische dienst en die trekken dan op niks. Een straat die "schuin staat op een andere terwijl ze een hoek van 90' vormen, een straatje da zogezegd rond de kerk loopt, maar rechtdoor blijkt te lopen,...". Behalve een vuilnisophaaldienst- en verwerkingssysteem EN een sociaal zekerheidsstelsel heeft India volgens mij echt nood aan landmeters (tekenen die de kaarten ook zelf?) De 2de dag ontmoette ik aan de ontbijttafel Gabi (alweer een toffe Duitse) waar ik mee naar Oud-Goa ging en naar de film! Volgens de gids zou je niet meer naar Lissabon hoeven als je oud-Goa hebt gezien. Lichtelijk overdreven, maar er stonden wel wa leuke kerken. De ex-hoofdstad is nog kleiner dan de huidige en na een uur of 2 heb je alles wel gezien. In de namiddag regende het alweer en zijn we de cinema binnen gevlucht. Gabi had de dag ervoor al een actiefilm en een komedie gezien en wou nu wel eens genieten van een liefdesverhaal. "Dil diya hai" ("Love happens") was echter eerder actie en geweld dan een liefdesfilm naar mijn mening, al kwam er wel liefde aan te pas en zelfs seks. De tijd van het rondhuppelen in bloemenvelden om aan te geven dat er gevrijd wordt in Bollywoodfilms is voorbij. Er komen wel lakens aan te pas, maar onschuldig is het ni meer. Ook grappig was dat er sommige zinnen in het Engels werden gezegd en af en toe waren die relevant, maar meestal waren da vloeken of stoere praat! 's Avonds nog lekker gaan eten met Gabi (die de nachttrein moest hebben richting vliegveld en huiswaarts) en 3 Engelsen, o.a. een schrijver die een jaar in Goa ging blijven plakken en ons wist te vertellen dat je in Goa waterbuffel kan eten en dat da smaakt als... biefstuk! Ik keek er al naar uit, maar ook het ontbijt de volgende morgen was al lekker. Met deel 1 stond Steven, die met de nachttrein was gekomen, 's morgens aan mijn deur en deel 2 volgde in een restaurantje om de hoek, lekkere pannenkoeken! Nog eens naar Oud-Goa geweest, nu nog sneller alles gezien omdat ik mijn weg al wist en het museum gesloten was op vrijdag en 's middags de toeristische wandeling in Panaji gemaakt. Op 1 mooie kerk na, was daar ni veel te zien, zoals ik al vermoedde door er de 1ste dag rond te hangen en we liepen alweer een paar keer verloren. Toch nog enkele chique huizen en een roos-oranje tempel gepasseerd die aangegeven stonden als interessant. 's Avonds gaan eten in een supergezellig restaurantje waar ik de 1ste avond al was geweest en toen spaghetti had gegeten waarvan de saus werkelijk aan Italiaanse deed denken. Toen had ik daar zo'n zin in dat ik de rest van het menu niet had bestudeerd, maar nu... wat stond er op de kaart : "beef"! Ongelovig vroeg ik of dat da echt van een koe was en ja hoor, in Goa eten we biefstuk zei de garcon, geen probleem, wij zijn geen hindoes. En al heb ik er al lekkerdere gegeten, hij smaakte geweldig! Nog een verrassing : betaalbare wijn! 't Was wel meer porto dan wijn, ze gaven ook toe dat da "portwine" was, maar dat had ik al gehoord dus was erop voorbereid. De volgende dag lang gebruncht, konden weinig doen want het stortregende en in de namiddag naar de film. Een komedie deze keer, wat minder goed te volgen was omdat we de grapjes ni verstonden natuurlijk. Het verhaal was wel duidelijk, maar ni geweldig goed. Nog een vermelding waard : voor de film begint, wordt hier het nationaal volkslied gespeeld (ni uitzonderlijk voor landen in deze omgeveing) en moet je recht staan, terwijl je op het scherm de wapperende Indische vlag ziet. De meeste mensen zingen dan ook uit volle borst mee. Die hymne heeft trouwens wat opschudding veroorzaakt zo'n maand geleden omdat een parlementslid (geloof ik) die niet had willen meezingen. Dagenlang hoofdnieuws! En enkele dagen later was 1 van de 3 (!) hoofdpunten op het TV-journaal dat ze in Chennai de beste dosa's van het land maken (een soort dunne zoute pannenkoek). Veel nieuws hebben ze hier dus blijkbaar ni ondanks de grootte van het land. De krant heeft hier tussen de 15 en 25 pagina's met vooral regeionaal nieuws, behalve in 't weekend dan is ze dubbel zo dik door de jobaanbiedingen en de contactadvertenties. Buitenlands nieuws is meestal 1 pagina waard en in 1 van de populairste kranten is het weerbericht geen voorspelling maar "the weatherreport" van de vorige dag!