Jal...?

Jalgaon (uitgesproken zoals je in 't Frans "Jalgant" zou zeggen en ze verstaan u echt ni als je da anders zegt), de stad waar niets te zien is, maar wel wa toeristen komen omwille van Ajanta, een boeddhistisch grottentempelcomplex. Gedropt door Nimisha's familie aan hotel Plaza en bij het inschrijven al direct gezelschap van Liesbeth uit Gent, die me hoorde zeggen tegen de hotelbaas "from Belgium" op de eerste vraag die bijna iedereen hier stelt die iets van je wil weten. Haar reisgenoot Bram was naar Ellora die dag en na het nodige douchke na nacht en dag trein, gingen we met 2 iets eten. In de provincie Maharashtra is 't iets pikanter, wat me al gezegd was in Gujarat, maar nog steeds eetbaar (op pikant vlak, verder was 't zelfs heel lekker). De volgende morgen in de gietende regen met z'n 3 de bus op naar Ajanta. Het viewpoint (vanwaar naar 't schijnt ook een geweldige echo te horen was als je boven stond, maar het klonk zeer belachelijk om mensen naar beneden te horen roepen) zagen we omwille van 't weer ni zitten. Het zicht op de in hoefijzer vormige tempels was zeer speciaal, maar zal wel knapper zijn in de zon en daar dan een trap met 400 treden voor gaan beklimmen terwijl we al uitwringbaar waren. Je kon je ook als een maharadja in een draagstoel naar boven laten dragen! (ni dat da helpt tegen de regen natuurlijk), maar aan zoiets doen we ni mee he. Maar de tempels dus. Een 25tal grotten in een rotswand uitgehouwen, de een al rijkelijker versierd met beeldhouwwerk dan de ander en sommige ook met muurschilderingen. Een bezoek meer dan waard, en voor mij op weg naar mijn volgende stop, Aurangabad. Liesbeth en Bram gingen de andere kant uit, Rajasthan, spijtig want 't was tof gezelschap. Op de bus wel in de zon kunnen wachten (die (zon) was er dus een paar uurtjes te laat). De gouvernment tourbus genomen, die hun lege plaatsen wilden opvullen en mij de volgende dag een tour naar Ellora wilden aansmeren, wat ze ook gelukt is, maar ik was da al van plan. Enkele uren later op 't hotelterras iemand aangesproken die ik op die bus had gezien en na een 20tal minuten bleek da we in 't Nederlands konden babbelen. Toch handig vragen van waar je bent, moet misschien die Indische gewoonte ook aannemen. Met Steven, nen in Rotterdam wonende Leuvenaar gaan eten en enkele uren later mijn verjaardag al een beetje kunnen vieren (hier was 't al de 6de, dus) met een rummeke! Ook zijn aangenaam gezelschap was voorlopig maar voor een dag, maar hij gaat wel een beetje dezelfde richting uit.