Ganesh

Zonnen, eten, kaarten, slapen. Zo zagen de dagen er wa uit op Diu. Dag 3, al rondtoerend op een scooterke, hadden we een waterpretpark ontdekt, maar da was spijtig genoeg nog ni open (laagseizoen) dus hielden we 't maar bij strand. De volgende 2 dagen echter niet in bikini, want Andrea was ziek en zoals ik vorige keer al meldde, waren de lokale mannen ni zo tof. Heb nog wa stukjes van het eiland verkend per fiets (wat ik al voelde da'k da ni meer gewend was) en af en toe een uurtje strand. Elke avond was er een Ganesh-feestje. De god met olifantenhoofd werd 10 dagen gevierd en da hebben we gemerkt, maar ni enkel gezien! Toen we de optocht kruisten, waar de meeste mensen vanaf dag 5 zich insmeerden met roos poeder, vond een meisje het blijkbaar grappig om er ook eens een toerist bij te betrekken. Heb tot eergisteren nog roos poeder uit mijn oren gehaald! Zondag terug richting Ahmedabad, da station waar we geweldige herinneringen aan hebben en daarna terug alleen. Naar Jalgaon, vanwaar ik de grotten van Ajanta zou bezoeken. Een hele grappige babbel gehad met Nimisha, een jonge vrouw met dochtertje van 5 die vanalles wou weten over het leven in "het Westen", maar in het heel gebrekkig Engels. Ongelooflijk wat voor een persoonlijke vragen ze hier durven stellen. Of je naar een schoonheidssalon gaat om je benen te laten ontharen en je wenkbrauwen enzo te laten epileren. Hoeveel je verdient (heb er wel bij verteld hoe duur alles in Belgie is, want ze dacht dat ik rijk was). Dat ik ni getrouwd was en veel mensen ni trouwen, snapte ze ni en zeker ni da sommigen dan wel kindjes hebben, ni omwille van die kindjes, maar seks zonder huwelijk is hier uit den boze (of toch officieel). Maar 't was leuk. Als ik langer in Jalgaon had gebleven, had ik zeker het einde van het Ganesh feest met haar en haar familie willen vieren, maar er was daar niets te zien op die tussenstop op weg naar Ajanta.