Zeezicht en Zon!

De trein naar Ahmedabad, de hoofdstad van de provincie Gujarat, met het plan de volgende dag verder te reizen naar het zuiden, richting Diu. Ook gepland: een tussenstop in Junagarh, wat een rustig stadje zou zijn voor de verandering (Mt Abu was da ook wel, maar daarvoor had ik al lang ni veel rustige stadjes meer gezien). De tussenstop zal echter (misschien) voor de terugweg zijn. Op de trein zat ik over een slapend iemand met een rugzak en adidassen. Sevens een babbeltje met een toerist dacht ik en jawel. Andrea, een heel toffe Duitse, ging zelfs dezelfde richting uit en was ook blij met wat gezelschap in deze niet toeristische tijden. Na een middag in Ahmedabad de nachttrein op dachten we. Ni dus. De trein was van spoor veranderd en da hadden ze ni afgeroepen. Toch zeker ni in 't Engels, maar volgens een Indisch familie die 5 m verder zat en af en toe een babbeltje kwam doen (waarbij een heel bende lokalen zich rond ons en de ons interviewende familie schaarden) ook ni in Hindi. Na veel gezever en van het kastje naar de muur te zijn gestuurd, de helft van ons treinticket teruggekregen. Omdat het ons schuld ni was volgens ons, waren we ni tevreden en gingen we op zoek naar beter. We kregen wat meer gehoor bij de chief superintendent, maar de hulp was vooral schijn. 't Kwam er op neer da we in de "upper class waiting room" mochten overnachten (da hadden we normaal ook gemogen maar we hadden ons ticket moeten inleveren tegen het geld natuurlijk) en da we de eerste trein de volgende morgen konden nemen. Logisch! We moesten dan een gewoon 2de klas kaartje kopen (da's ni zoals in Belgie maar da's de laagste klasse, daarboven komt sleeper, 3AC, 2AC en 1 AC = airco) en da we dat kaartje op de trein, door de conducteur konden laten veranderen in een 3A kaartje, de klasse waarin we wilden reizen. De volgende morgen kwam de aap uit de mouw, we konden dat, maar op eigen kosten. Ook weer logisch natuurlijk. Ik vermoed dat die man geen zin had in ne vervelende babbel 's nachts en daardoor zo rond de pot had gedraaid over het veranderen van klasse. Maar ja, we hebben toch nog wa kunnen slapen in de waiting room (zetel veroverd, zakken aan elkaar vast gemaakt, ooglapjes op, want 't licht moest blijven branden) tot een 5tal uurtjes later. Daarna heel veel slaap ingehaald op de, bijna lege en dus zeer rustige, trein. Voor heel die affaire waren we in elk geval heel blij da we ni alleen waren. En ook het vooruitzicht om als enige vrouw op een strand te zitten tussen Indiers was, behalve het strandgedeelte, ni 100% aanlokkelijk. We hebben mekaar wel gevonden in het negeren en soms zelfs afsnauwen van mannen die willen weten hoe we heten (aanvaardbaar op restaurant of in de trein, maar ni als je in bikini ligt, want dan kijken ze ni bepaald naar je gezicht) of erger, die komen vragen of ze een foto mogen maken en als je dan nee zegt, verbaasd zijn, zich achter een vriend verschuilen en het toch doen. Zielig! Het is hier prachtig, rustig en het eten is geweldig maar alleen zou ik hier ni lang blijven plakken. Dan nog liever een druk, supertoeristisch strand. We hebben ook al een mooi, volledig verlaten strandje gevonden en morgen gaan we de andere kant verkennen. Hopelijk nog meer moois. (Al dan niet Australische) surfers zullen ni voor hier zijn, want de baaikes met de grootste golven hebben we al verkend en nikske! Xjes